Dit kwartaal wil ik graag ruimte geven aan een bijzondere en persoonlijke bijdrage
van een client, op verzoek van haar omschreven met haar initialen
Enige tijd heb ik haar mogen begeleiden rondom het verlies van haar ouders en het
gemis dat daarmee verweven is. Het verliezen van mensen die zo belangrijk zijn in je
leven, laat zijn sporen na. Verdriet en gemis kunnen van vorm veranderen, maar
blijven op hun eigen manier deel uitmaken van je leven.
G heeft haar gevoelens en ervaringen op een prachtige, persoonlijke manier weten
te verwoorden in een gedicht. Ze neemt ons mee in wat het voor haar betekent om
haar ouders te moeten missen, wat hun afwezigheid met haar heeft gedaan en hoe
dit gemis ook vandaag nog voelbaar is.
Met haar toestemming deel ik haar gedicht hier. Een kwetsbare en waardevolle
bijdrage, die wellicht ook herkenning of troost kan bieden aan anderen die iemand
moeten missen.
Aan mijn ouders,
Ik heb gelukkig alle foto’s nog, en een hart vol herinneringen.
Jullie brillen en trouwringen, en een tal van kleine dingen
Jouw oude bruine vest, papa, hij ruikt nog naar jou
Soms trek ik hem aan, om je dichtbij te voelen,
Beschermend tegen de wereld en ijzige kou.
Jouw zachte Oranje sjaal mama.
Wat draag ik hem graag,
Ook jij bent dan dicht bij mij,
Het verlicht de knoop in mijn maag.
Bijna twee jaar geleden, het gemis neemt alleen maar toe
Een gapend gat in mijn ziel,
Een leegte en moe.
Wat had ik het voor jullie anders gewild,
Voor de oprechte, liefdevolle mensen die jullie waren.
Eén grote bak ellende over jullie heen,
Werkelijk niets dat jullie spaarde.
Een rollercoaster van slecht nieuws, dat aldoor slechter werd,
De onmacht en intens verdriet,
Ik stond ermee op en ik ging er mee naar bed.
De eindeloze gevechten met artsen en verpleegkundig personeel,
Opkomen voor jullie beiden, het hielp Alleen niet veel.
Het was niet om te harden,
Jullie achteruitgang, jullie pijn,
Elke avond vroeg ik aan god,
Laat het snel afgelopen zijn.
Mama, op de kaartjes die we kregen,
Stonden mooie woorden over jou,
Ingetogen en bescheiden, een hele lieve vrouw.
Papa jij bleef over, in je dementie,
En wat had jij het zwaar.
Al die jaren zo goed voor mama gezorgd,
En nu abrupt uit elkaar.
Ik ben een ware “kloon” van jou,
Al was jij een man en ik een vrouw.
Als einzelgänger door zware tijden gaan,
Wij voelden elkaar feilloos aan.
Hoge intuïtie, direct en soms moeilijk om mee om te gaan,
Eerlijk en betrouwbaar,
Voor Iedereen klaar staan.
Ik betekende alles voor jou en jij voor mij
Daarom maakte het me zo blij voor jou te mogen zorgen
En te kunnen geven,
De liefde en verbondenheid,
Waar je zo naar hunkerde in je jonge leven.
Nu jullie er niet meer zijn,
Valt er een leegte over mij heen,
Ik wil niet zwelgen in zelfmedelijden,
Sterk zijn tegenover Iedereen
Geen mens zal zo van mij kunnen houden,
Zo beschermend en trots op mij kunnen zijn,
Bij wie ik vol overgave en vertrouwen,
Altijd de nummer één zal zijn.
G
